Często można spotkać się z utożsamianiem tych dwóch chorób. Dzieje się tak, dlatego że obie charakteryzują się upośledzeniem funkcji poznawczych i myślowych. Jednak stawianie znaku równości pomiędzy demencją starszą a chorobą Alzheimera jest błędem. Dowiedzmy się dlaczego.

Różnice między demencją starczą a chorobą Alzheimera

Choroba Alzheimera to choroba, która rozwijając się prowadzi do pewnej odmiany demencji. Charakteryzuje się następującymi objawami:

• problem ze znalezieniem właściwych słów;
• problemy z pamięcią;
• gubienie przedmiotów, problem z wykonywaniem prostych, codziennych czynności;
• utrata kontroli i orientacji w rzeczywistości.

Każdy opiekun osoby z podobnymi problemami z pewnością rozważa kwestię „demencja starcza a Alzheimer – czym się różnią te choroby”. Odpowiedź nie zawsze będzie prosta i jednoznaczna, dlatego warto udać się do specjalisty, który po wykonaniu odpowiednich badań postawi trafną diagnozę.

Warto zaznaczyć, że główna różnica między tymi schorzeniami tkwi w ich skutkach. Choroba Alzheimera powoduje uszkodzenie kory mózgu. Co za tym idzie nie może się cofnąć (w przeciwieństwie do niektórych rodzajów demencji). Z punktu widzenia klasyfikacji można również dostrzec różnicę w nazewnictwie. Potocznie zwany Alzheimer jest zaklasyfikowany jako choroba, przy czym demencja starcza jest pewnym stanem, grupą cech i objawów pogarszających pamięć i zdolność logicznego myślenia.

Po zgłębieniu tematu demencja starcza a Alzheimer – czym się różnią te choroby nie stanowi już tajemnicy.

Punkty wspólne

Częste mylenie obu schorzeń wynika z faktu, iż w gruncie rzeczy są one podobne i mają wiele cech wspólnych. Przede wszystkim najczęściej dotykają Seniorów oraz wiążą się z problemami z pamięcią i koncentracją. Zarówno osoby cierpiące na chorobę Alzheimera jak i demencję starczą mają problem z rozpoznawaniem osób (nawet bliskich), liczeniem, zapominaniem faktów nawet z niedalekiej przeszłości. Bardzo często zadają te same pytania czy odkładają przedmioty w miejsce, o którym później zapominają. W obu przypadkach ciężko jest uchwycić początkowy moment choroby, gdyż jest on bagatelizowany i zrzucany na karb wieku starczego.  Oba schorzenia są postępowe i w efekcie nieuleczalne. Współczesna medycyna niestety nie zna skutecznego leku na cofnięcie się zmian, które zaszły w mózgu chorego.